Locaties

Sanne van der Kolk fanatiek hardloopster

Sanne is geboren op 19 februari 1976 in Gouda en groeit met haar ouders en broer op in Boskoop. Na de middelbare school gaat ze naar ‘de School voor Journalistiek’ in Utrecht. Ze rondt haar studie af en kiest ervoor om eerst wat van de wereld te zien. “Ik had geen zin om Azië ‘even te doen’. Ik wilde graag één land goed leren kennen en China heeft mij altijd geboeid. Dus besloten een vriendin en ik China en Tibet aan te doen. Het was een geweldige reis,” zegt ze met en twinkeling in haar ogen.

 

Na het reizen gaat ze bij Douwe Egberts werken als bedrijfsjournalist. Maar deze vorm van journalistiek is niet helemaal wat Sanne kan bekoren. En zo komt ze bij het AD terecht waar ze inmiddels tien jaar werkt.

Naast haar werk heeft Sanne een man en twee kinderen in de leeftijd van negen en vijf jaar.

 

Sanne begint als jong meisje met atletiek. Maar zodra ze in de puberteit komt stopt ze ermee. “Toen lagen de prioriteiten toch echt elders,” zegt ze lachend. “Ik ben pas weer begonnen met hardlopen op advies van mijn chef bij de krant. Een paar weken na de geboorte van de jongste kreeg ik de kriebels. Ik had nog verlof en dus redelijk veel tijd om het hardlopen weer langzaam op te bouwen. Al heel snel voelde ik me een stuk beter.”

 

“Sporten is de pure ontspanning voor mij, ondanks dat je je ervoor moet inspannen. Na het sporten kan ik veel beter en vaster slapen. En ’s ochtends hardlopen is zo heerlijk. Elke vrijdagochtend start ik om half zeven voor een uurtje hardlopen. Dan zie je allemaal mensen wakker worden en gezinnetjes opstaan en ontbijten. Dat is zo leuk,” zegt Sanne enthousiast.

 

“Nu train ik bij  AAV’36 in Alphen aan den Rijn. Elke maand probeer ik een halve marathon of een tien kilometer loop te lopen. Dan heb ik een doel en kan ik mijn trainingen ergens op richten. Ik train op woensdagavond bij AAV. Dat is super gezellig. Bij de oefeningen en warming-up vind ik het heerlijk om te kletsen. Daarnaast doe ik een duurloop op zondagochtend. Dan begin ik om acht uur en heb ik de hele middag nog. Die trainingen zijn nodig want ik train nu voor mijn eerste marathon,” geeft Sanne gepassioneerd aan.

 

Sanne vertelt dat ze samen met haar broer de marathon van Istanbul wil gaan lopen in november. “Vroeger maakten mijn broer en ik samen met mijn vader stedentripjes. Helaas is mijn vader overleden, dus vind ik dit heel mooi om samen met mijn broer een marathon te lopen in zo’n aparte stad als Istanbul. Ik loop de marathon voor mijn vader. We hebben juist voor deze stad gekozen omdat je niet veel over deze marathon hoort, het is niet zo massaal en het is enige Euro-Aziatische marathon. Dat vinden we een leuke bijkomstigheid.”

 

 

Sanne is altijd bezig met tijd. Ze wil haar grenzen verleggen en altijd sneller. Een marathon is voor haar weer een nieuwe grens. Veel mensen zeggen dat het eigenlijk een ‘onmenselijke’ afstand is. Dat maakt Sanne nieuwsgierig: “zou ik dat ook kunnen?”

 

Haar gezin steunt Sanne in haar keuze. Sanne’s man is fanatiek squasher en begrijpt wat sport voor je kan betekenen. “Hij snapt mij. Al zien we elkaar door onze sport niet al te vaak. En we geven sport door aan de kinderen. Mijn dochter zit al op atletiek en zoonlief staat te popelen maar moet nog iets ouder zijn om te kunnen starten.”

 

Bij sporten op het niveau van Sanne hoort ook gezonde voeding. “Het is wel zoeken welk eetpatroon het beste bij je past. Dat verschilt per persoon dus dat moet je zelf uitvinden. Ik eet in ieder geval heel veel fruit en groente en bij wedstrijden weet ik nu goed wat ik voor, tijdens en na de loop moet eten voor een optimale prestatie.”

 

Op mijn vraag of ze verslaafd is aan sport zegt ze volmondig ‘ja’. “Vorig jaar brak ik mijn been tijdens een training in een bos bij Maastricht. Ik was daar alleen en maakte een verkeerde stap. Ik hoorde het kraken. Helaas wist ik niet waar ik was en de bewoners van de villa die dichtbij stond deden de deur niet open. Gelukkig kwamen er wandelaars aan die me naar het vakantiehuisje konden brengen, waar mijn man klaar stond om me richting het ziekenhuis te rijden Het was een verschrikkelijke tijd zonder sport. Maar zodra het weer ging, stond ik op een crosstrainer.”

 

Dat Sanne verslaafd is blijkt ook uit het feit dat ze op vakantie direct de eerste dag overal op de camping briefjes ophangt om te vragen wie er met haar wil gaan hardlopen. “In een onbekende omgeving loop ik niet graag alleen. Ik verdwaal met gemak, dus dan vraag ik of er campinggasten zijn die het leuk vinden om met mij mee te lopen. En bijna altijd is er wel een groepje hardlopers te vormen”

 

Als advies aan andere vrouwen zegt Sanne: “ga gewoon lekker sporten en laat je gezin of werk je niet weerhouden dat te doen. Er is altijd wel een tijdstip te vinden waarop je even tijd vrij kunt maken voor jezelf. Begin wel rustig. Je moet je lichaam de tijd geven om sterker te worden, want de kans op blessure is groot als je teveel van je lichaam gaat vergen. En stel ook een eigen doel. Voor mij is dat een wedstrijd maar dat kan natuurlijk ook een tijd of afstand zijn.”

 

Aan wedstrijden meedoen is leuk, al is het maar om je record elke keer te verbreken. Sanne heeft daarnaast een kledingsponsor (Running Center). Gerwin Vos helpt haar bij de training voor de marathon.

 

Naast haar werk, gezin en sport is Sanne lid van een boekenclub en helpt ze in de buurt met het opzetten van een moestuin. Ik bewonder haar energie en doorzettingsvermogen. Na het nemen van wat foto’s nemen we afscheid. Wat een mooie sportvrouw!

  • Aangemaakt op .

Nieuwsbrief